Politiek econoom Dr. Toby Rogers presenteert vernietigende kritiek op farmaceutische industrie en roept op tot systematische hervormingen

Washington D.C., 9 september 2025. In een opzienbarende getuigenis voor de permanente onderzoekscommissie van de Amerikaanse Senaat heeft Dr. Toby Rogers betoogd dat de explosieve stijging van autisme bij kinderen hoofdzakelijk wordt veroorzaakt door vaccins en andere toxische stoffen, en dat de farmaceutische industrie systematisch bewijs hiervoor heeft onderdrukt.

De Epidemie in Cijfers

De cijfers die Rogers presenteerde zijn alarmerend. Waar autisme in 1970 minder dan één op de 10.000 kinderen trof, rapporteerde de CDC in 2022 dat één op de 31 achtjarigen de diagnose kreeg. Dit komt neer op een stijging van meer dan 32.000 procent in 52 jaar tijd.

“We praten over 115.000 nieuwe gevallen per jaar in de Verenigde Staten alleen al,” verklaarde Rogers voor de commissie onder voorzitterschap van senator Ron Johnson. “Dat zijn 277 kinderen die dagelijks in autisme vervallen.”

De scherpe stijging begon volgens Rogers rond 1987, precies toen het vaccinatieschema voor kinderen drastisch werd uitgebreid. Het argument dat de toename zou kunnen worden verklaard door veranderde diagnostische criteria verwerpt hij: studies tonen aan dat dit slechts 10 tot 20 procent van de stijging verklaart.

Miljarden Verspild aan Genetisch Onderzoek

Rogers, die een doctoraat behaalde aan de Universiteit van Sydney en meer dan 1000 studies analyseerde sinds 2015, richtte zijn pijlen op de dominante verklaring voor autisme: genetica.

Vijf grote genetische onderzoeksprojecten met namen als AGRE, SSC, ASC, MSSNG en SPARK produceerden samen 501 wetenschappelijke artikelen en kostten de belastingbetaler meer dan 2,3 miljard dollar. Het resultaat? Zij kwamen tot geen enkel bewijs voor een genetische epidemie. “Het menselijk genoom verandert simpelweg niet snel genoeg om een toename van 32.000 procent te verklaren,” stelde Rogers nuchter vast.

Ook vier grote epigenetische projecten, die luchtverontreiniging, pesticiden, nutritionele factoren en andere milieufactoren onderzochten, negeerden volgens Rogers systematisch vaccins als mogelijke variabele, een cruciaal verzuim dat hij toeschrijft aan farmaceutische invloed.

De Studies Die Niet Geteld Mogen Worden

Het meest controversiële onderdeel van Rogers’ getuigenis betrof zijn kritiek op het wetenschappelijke establishment. Hij wees erop dat 22 studies die als bewijs dienen dat vaccins geen autisme veroorzaken allemaal een fundamenteel gebrek delen: geen enkele gebruikte een volledig ongevaccineerde controlegroep.

“Zonder ongevaccineerde controles zijn deze studies wetenschappelijk nutteloos,” betoogde Rogers. Hij presenteerde vervolgens zes studies die wél ongevaccineerde controlegroepen gebruikten en allemaal tot verontrustende conclusies kwamen:

De studie van Gallagher en Goodman uit 2008 vond dat jongens die alle drie de doses van het hepatitis B-vaccin kregen 8,63 keer meer kans hadden om een ​​ontwikkelingsstoornis, waaronder autisme, te hebben dan jongens die niet alle drie de doses kregen.

En een studie van hun uit 2010 stelde dat jongens “die de eerste dosis van het hepatitis B-vaccin kregen tijdens de eerste levensmaand een driemaal grotere kans hadden op een autismediagnosen vergeleken met “jongens die later werden gevaccineerd of helemaal niet”.

Het onderzoek van Mawson en collega’s uit 2017 toonde aan dat volledig gevaccineerde kinderen een 4,2 keer hoger risico liepen en opmerkelijk genoeg werden géén autismegevallen gevonden bij de ongevaccineerde controlegroep.

Anthony Mawson was gasthoogleraar epidemiologie aan de Jackson State University School of Public Health met een carrière van dertig jaar in de epidemiologie en een lange staat van dienst op het gebied van publiceren, waaronder twee publicaties in The Lancet.

In 2017 ontwierpen Mawson en zijn co-auteurs “een cross-sectionele enquête onder thuisonderwijsmoeders over hun gevaccineerde en niet-gevaccineerde biologische kinderen van 6 tot 12 jaar” en ze werkten samen met het National Home Education Research Institute, een denktank voor thuisonderwijs, om de studie uit te voeren.

Ze verkregen resultaten voor 666 kinderen, waarvan 405 (61%) gevaccineerd waren en 261 (39%) niet gevaccineerd. De studie controleerde op ras, geslacht, ongunstige omgeving (niet gedefinieerd), antibioticagebruik tijdens de zwangerschap, vroeggeboorte en echografie tijdens de zwangerschap.

Zoals verwacht ontdekten ze dat gevaccineerde kinderen aanzienlijk minder kans hadden op waterpokken en kinkhoest (pertussis) dan niet-gevaccineerde kinderen. De resultaten voor chronische ziekten waren een ander verhaal. Gevaccineerde kinderen hadden aanzienlijk meer kans dan ongevaccineerde kinderen om een diagnose ADHD, Autisme, ASS, een leerstoornis of een chronische ziekte te krijgen. (Mawson et al. 2017a ).

Mawson, Bhuiyan, Jacob en Ray ( 2017b ) voerden een aparte analyse uit van de gegevens over premature kinderen (ook wel “premies” genoemd), vaccinatiestatus en gezondheidsresultaten. De auteurs concludeerden:

Geen verband… tussen vroeggeboorte en neurologische ontwikkelingsstoornissen [NDD gedefinieerd als leerstoornis, ADHD en/of ASS] bij afwezigheid van vaccinatie.

Een vroeggeboorte in combinatie met vaccinatie verhoogde de kans op NDD met meer dan vijf keer in vergelijking met niet-premature kinderen die wel gevaccineerd waren.

Een vroeggeboorte in combinatie met vaccinatie verhoogde de kans op een NDD met meer dan twaalf maal vergeleken met een vroeggeboorte zonder vaccinatie. Maar ‘technisch niet significant omdat geen enkel kind in de steekproef met een NDD zowel vroeggeboorte als ongevaccineerd was’).

Een vroeggeboorte in combinatie met vaccinatie verhoogde het risico op NDD met meer dan veertien maal “vergeleken met kinderen die noch te vroeg geboren noch gevaccineerd waren”. Als Mawson et al. gelijk hebben, dan kunnen de hoge NDD-percentages onder te vroeg geboren kinderen bijna volledig te wijten zijn aan het effect van vaccinatie, en niet aan de vroege geboorte.

Hooker en Miller ontdekten in 2021 dat vaccinatie het algemene risico op autisme vijf keer verhoogde, maar dat dit risico opliep tot 12,5 keer bij kinderen die geen borstvoeding kregen en zelfs 18,7 keer bij keizersnedes.

Anthony Mawson en Binu Jacob kwamen terug met een nieuwe baanbrekende studie in (2025). De onderzoekspopulatie bestond uit kinderen die geboren waren en ingeschreven stonden in het Medicaid-programma van de staat Florida vanaf de geboorte tot de leeftijd van negen jaar. De analyse van de claimgegevens van 47.155 negenjarige kinderen onthulde het volgende:

Vaccinatie ging gepaard met een significant verhoogde kans op alle gemeten neuro-ontwikkelingsstoornissen (NDD’s);

Bij de te vroeg geboren en gevaccineerde kinderen werd bij 39,9% ten minste één NDD vastgesteld, vergeleken met 15,7% bij de te vroeg geboren en niet-gevaccineerde kinderen en

Het relatieve risico op een autismespectrumstoornis nam toe naarmate het aantal bezoeken met vaccinaties toenam.

Kinderen met slechts één vaccinatiebezoek hadden 1,7 keer meer kans op een diagnose van ASS dan niet-gevaccineerde kinderen, terwijl kinderen met 11 of meer bezoeken met vaccinaties 4,4 keer meer kans hadden op een diagnose van ASS dan kinderen zonder vaccinatiebezoek.

De Farmaceutische Schaduw over de Wetenschap

Rogers’ analyse van de farmaceutische invloed op medisch onderzoek en onderwijs was niet minder schokkend. De industrie besteedt jaarlijks 6,7 miljard dollar aan lobby-activiteiten, betaalt 12 miljard dollar aan artsen, en financiert 75 procent van het medische onderwijs.

Het resultaat? Door de industrie gesponsorde studies hebben een 3,6 keer hogere kans om conclusies te trekken die de sponsor bevoordelen. “Vanaf de medische opleiding opereren artsen in een bevooroordeelde epistemische bubbel,” legde Rogers uit. “Farmaceutische bedrijven bepalen niet alleen wat er wordt onderzocht, maar ook wat als wetenschappelijk bewijs wordt geaccepteerd.”

Deze verstrengeling gaat zo ver dat medische leerboeken en curricula worden beïnvloed door academici met financiële belangenconflicten, waardoor een zelfversterkend systeem ontstaat waarin tegenstrijdig bewijs systematisch wordt genegeerd of gediskwalificeerd.

Drie Wetten Die Alles Veranderden

Rogers wijst naar drie cruciale stukken wetgeving die volgens hem de autisme-epidemie mogelijk maakten: de Dole Act van 1985, de National Childhood Vaccine Injury Act van 1986, en de PREP Act van 2005.

Deze wetten boden fabrikanten van vaccins verregaande bescherming tegen aansprakelijkheid, wat leidde tot een explosieve uitbreiding van het vaccinatieschema voor kinderen van drie doses in de jaren tachtig naar 72 doses vandaag de dag.

“Trek deze wetten in,” eiste Rogers, “en u zult een einde maken aan de autisme-epidemie én aan de bredere crisis van chronische ziekten bij kinderen.”

Die bredere crisis is volgens Rogers minstens zo alarmerend: inmiddels heeft één op de twee kinderen voor hun achttiende een chronische aandoening, met jaarlijkse kosten van 3,7 biljoen dollar voor de Amerikaanse economie.

Onderdeel van een Groter Geheel

Rogers plaatste autisme in de context van een veel grotere epidemie van chronische ziekten, waarbij naast vaccins ook andere toxische stoffen zoals glyfosaat en fluoride een rol spelen. Zijn schatting: 80 procent van de gevallen is te voorkomen door deze blootstellingen te elimineren.

“Regressie suggereert acute blootstelling aan toxische stoffen,” vatte Rogers samen. “Niet genetica, niet beter bewustzijn, maar acute toxische blootstelling. Dat betekent dat de meeste gevallen van autisme te voorkomen zijn.”

Een Roep om Systemische Verandering

Rogers’ eindconclusie was onverbloemd: “Autisme is geen medisch of wetenschappelijk mysterie. We weten zonder enige twijfel dat toxische stoffen, voornamelijk afkomstig van vaccins en een tiental andere toxische stoffen, autisme veroorzaken.”

Hij riep de Senaat op tot niets minder dan een complete herziening van het systeem van kennisproductie in wetenschap en geneeskunde, waarin de farmaceutische industrie geen bepalende invloed meer zou hebben op onderzoek, onderwijs en beleid.

Of Rogers’ getuigenis zal leiden tot de systematische hervormingen waar hij op aandringt, blijft de vraag. Wel is duidelijk dat zijn op data gebaseerde aanval op het heersende narratief over autisme en vaccins niet gemakkelijk genegeerd kan worden—en dat de duizenden ouders die beweren getuige te zijn geweest van de regressie van hun kinderen na vaccinaties nu een wetenschappelijke stem hebben gevonden in de hoogste politieke arena’s van Amerika.

Leestip: Vijf jaar onder de pet gehouden grootschalig onderzoek tussen niet en wel gevaccineerde kinderen.

Dr. Toby Rogers is Fellow bij het Brownstone Institute en politiek econoom gespecialiseerd in de politieke economie van autisme.